Dönüldü :)

Bilmeyen kalmamıştır da blogcuğum da darılmasın buradan da söyleyeyim ki döndüm, döndük :) Kapıyı kilitleyip çıktığımız evimiz çok şükür aynı yerde, evin içindeki eşyalar yerli yerinde, Mecidiyeköy-Fulya hiç değişmemiş, hala bir harika.. Adeta İstanbul'un cennet köşesi.. Bir biz gitmişiz, biz de geri geldik..

Aman düzenimiz bozulmasın diye düşünüp her şeyi muhafaza etmemize rağmen 10 ay az değil yine de yeniden yerleşmek, bağzı eşyalardan kurtulmak, bağzılarının yerini değiştirmek, yeni şeyler almak, çamaşır bulaşık perdeleri yıka halıları ser ütü yap eşyaları yerleştir derken 20 gün olmuş bile..

Kendi tarzımdaki sakinliğimle (panik seviyesini anlamışsınızdır) iş arıyorum şu an ama kişisel tarihimde 25 Haziran'a kadar ayağımı Ege Denizi'nin masmavi sularına sokmadığım görülmedi. Tamam gittik Pasifik Okyanusu'na girdik, Las Vegas'ta azıcık da olsa yandık havuzlarda serinledik ama memleketimin denizi güneşi kumu bir başka :) Haftaya da bir Kuşadası yapar sonra sizleri Batı Amerika turu maceramızın yazılarına boğarım..

Her gördüğüme 403 kez söyledim, 404. kez de söylerim.. İstanbul çok kalabalık, trafiği bir dert, hayat zor, başımızda bir katil, hırsız, kötülük timsali var, her yer avm bina, ağaç park yok, İztuzu'nu mu kurtaralım Amasra'yı mı, Soma desen unutuldu bile vs vs.. Ama yine de hiç bir şey orada kalmamıza değmezdi burada ailemiz dostlarımız varken.. Kalamadık da zaten.. Bakınız mutlu dönüş fotoğrafı :)

Bu sözlerimin üzerine aşağıdaki unutulmaz Vizontele sahnesiyle sizleri biraz düşünmeye davet edip 10 aydır süren tatilimi bitirecek (belli de olmaz belki uzatacak) çok iyi tatiller diliyorum kendime :)

http://alkislarlayasiyorum.com/icerik/169050/insan-memleketini-niye-sever-vizontele